Wzorzec FCI nr 166/23.03.1991/D

Owczarek Niemiecki

Pochodzenie: Niemcy / 23.03.1991

Klasyfikacja FCI: Grupa 1 - Psy pasterskie i zaganiające

Sekcja 1 Owczarki z egzaminem pracy

Wykorzystanie wielostronny pies użytkowy, pasterski i służbowy

Krótki rys historyczny:

Po urzędowym posiedzeniu Verein für Deutsche Schäferhunde (SV) e.V. z siedzibą w Augsburgu, sfederowanym w Verband für das Deutsche Hundeswesen - VDH -, która jako Stowarzyszenie założycielskie rasy określona jest jako odpowiedzialna za wzorzec owczarka niemieckiego opracowany na pierwszym Walnym Zgromadzeniu Członków we Frankfurcie nam Menem w dniu 20 września 1899, według propozycji A.Meyera i von Stephanitza, wraz z uzupełnieniami: na VI Walnym Zgromadzeniu w dniu 28 lipca 1901, na XXIII Walnym Zgromadzeniu w Köln nad Renem w dniu 17 września 1909, na posiedzeniu Zarządu i Rady Doradczej w Wiesbaden w dniu 5 września 1930 i na posiedzeniu Komisji Hodowlanej i Zarządu w dniu 25 marca 1961 w ramach Światowej Unii Klubów Owczarka Niemieckiego - WUSV - przerobiony i zatwierdzony na posiedzeniu WUSV w dniu 30 sierpnia 1976, przerobionym i skatalogowanym z uchwałą upoważniającą przez Zarząd i Doradców z dnia 23/24 marca 1991.

 

 

 

Wrażenie ogólne

Owczarek niemiecki jest średniej wielkości, lekko wydłużony, silny i dobrze umięśniony, o suchych kościach i zwartej całej budowie.

 

Ważne proporcje wymiarowe

Wysokość w kłębie wynosi dla psów 60 cm do 65 cm, a dla suk 55 cm do 60 cm. Długość korpusu przewyższą wymiar wysokości w kłębie o około 10 do 17 %.

 

Usposobienie

Owczarek niemiecki musi mieć usposobienie wyważone, o silnych nerwach, pewności siebie, absolutnej szczerości i być (poza drażnieniem) całkowicie łagodnym, a do tego czujnym i dającym się szkolić. Musi posiadać odwagę, ciętość i twardość aby być wykorzystanym jako pies do towarzystwa, stróżujący, obronny, służbowy i pasterski.

 

Głowa

Głowa jest klinowata, odpowiednia do wielkości tułowia (długość około 40 % wysokości w kłębie), bez nadmiernego wyrazu ciężkości ani wydłużenia, w ogólnym wrażeniu sucha i wyraźnie szeroka pomiędzy uszami. Czoło widziane z przodu i z boku jest nieco wypukłe i bez, lub jedynie ze słabo zaznaczoną bruzdą środkową.

Stosunek mózgowio - do trzewioczaszki wynosi 50 % do 50 %. Szerokość mózgowioczaszki odpowiada w przybliżeniu długości mózgowioczaszki. Mózgowioczaszka (patrząc od góry) zwęża się równomiernie od uszu aż do nasady nosa ze skośnie przebiegającym, niezbyt silnie wykształconym przełomem czołowym i przechodzi w klinowato przebiegającą trzewioczaszkę (kufę). Szczęka i żuchwa są silnie rozwinięte.

Grzbiet nosa prosty, siodło lub wygarbienie są niepożądane. Wargi są napięte, dobrze przylegające o ciemnym wybarwieniu.

 

Płytka nosowa musi być czarna.

 

Uzębienie musi być silne, zdrowe i kompletne (42 zęby zgodnie z wzorem zębowym). Owczarek niemiecki ma zgryz nożycowy, tzn. siekacze musza zachodzić za siebie nożycowo od środka, przy czym siekacze szczeki wychodzą nożycowo przed siekacze żuchwy. Zgryz cęgowy, tyłozgryz i przodozgryz są wadliwe, jak również większe przerwy pomiędzy zębami (układ z lukami międzyzębnymi). Wadliwa jest również prosta linia zębowa siekaczy. Kości szczeki muszą być silnie rozwinięte, aby zęby mogły być głęboko osadzone w listwie zębowej.

 

Uszy

Owczarek niemiecki ma uszy stojące o średniej wielkości, które noszone są prosto i jednakowo skierowane (nie ściągnięte w bok), są one zakończone w szpic i małżowinami ustawione do przodu. Uszy miękkie lub wiszące są wadliwe. Uszy noszone położone przylegająco do tylu w czasie ruchu lub w stanie spoczynku nie są wadliwe.

 

Szyja

Szyja powinna być silna, dobrze umięśniona i bez nadmiernego nadmiaru skóry (podgardle). Ułożenie pod kątem do korpusu (w poziomie) wynosi ok. 45 %.

 

Korpus

Górna linia przebiega bez widocznych przerw od nasady szyi poprzez dobrze ukształtowany kłąb i przez całkiem lekko opadający względem poziomu grzbiet aż do lekko opadającego zadu. Grzbiet jest sztywny, silny i dobrze umięśniony. Lędźwie są szerokie, silnie ukształtowane i dobrze umięśnione. Zad powinien być długi i lekko opadający (ok. 23 ° względem linii poziomej) i bez przerywania linii górnej przechodzić w osadzenie ogona.

 

Pierś powinna być wyraźnie szeroka, dolna część piersi możliwie długa i wybitna. Głębokość klatki piersiowej powinna wynosić około 45 % do 48 % wysokości w kłębie.

Żebra powinny wykazywać umiarkowane uwypuklenie, klatka piersiowa beczkowata jest równie wadliwa jak i z płaskimi żebrami.

 

Ogon sięga co najmniej do stawu skokowego, jednak nie poza środek śródstopia. Od spodu jest nieco obficiej uwłosiony i noszony jest miękkim łukiem, przy czym w podnieceniu i w ruchu może być noszony bardziej podniesiony, ale jednak nie powyżej linii poziomej. Zabrania się operacyjnych korektur.

 

Kończyny

 

Kończyny przednie

Kończyny przednie widziane z boku są proste, widziane z przodu absolutnie równoległe.

Łopatka i ramię są jednakowej długości i poprzez silne umięśnienie ściśle przylegają do korpusu. Kąt łopatki i ramienia wynosi w wypadku idealnym 90°, a z reguły do 110°.

Łokcie zarówno na stój jak i w ruchu nie mogą być ani odstające ani wklęśnięte. Przedramiona widziane z boku są proste i wzajem do siebie absolutnie równoległe, suche i silnie umięśnione. Śródręcze ma długość około 1/3 przedramienia i znajduje się pod kątem 20° do 22° względem niego. Zarówno zbyt skośnie stojące śródręcze  (więcej niż 22°) jak i zbyt stromo stojące śródręcze (mniej niż 20°) ogranicza użytkowość, szczególnie w zakresie wytrzymałości.

Łapy sa okrągławe, dobrze zamknięte i uwypuklone, opuszki twarde, ale nie szorstkie. Pazury silne i o ciemnej barwie.

 

Kończyny tylne

Kończyny tylne ustawione są nieco do tyłu, przy czym kończyny tylne widziane od tyłu stoją równolegle względem siebie. Udo i podudzie są w przybliżeniu tej samej długości i tworzą kąt około 120°, uda są silne i dobrze umięśnione.

Stawy skokowe są silnie ukształtowane i sztywne, śródstopie stoi pionowo pod stawem skokowym.

Łapy są zwarte, lekko uwypuklone, opuszki twarde i o ciemnej barwie, pazury silne, uwypuklone i również o ciemnej barwie.

 

Aparat ruchu

Owczarek niemiecki jest kłusakiem. Kończyny muszą być tak dopasowane do siebie co do długości i kątowania, aby bez znacznej zmiany linii grzbietu kończyny tylne mogły sięgać aż pod tułów, a kończyny przednie powinny równie daleko sięgać w przód. Każda skłonność do przekątowania kończyn tylnych zmniejsza sztywność i wytrzymałość, a zatem użytkowość. Przy prawidłowych proporcjach budowy i kątowania uzyskuje się pokrywający przestrzeń, płasko nad ziemią działający aparat ruchu, który umożliwia wrażenie niezmordowanego ruchu w przód. Przy wysuniętej do przodu głowie i lekko poniesionym ogonie uzyskuje się przy spokojnym kłusie lekko drgającą, ale nie przerywaną linię przebiegającą od szczytów uszu poprzez kark i grzbiet, aż do końca ogona.

 

Skóra

Skóra jest (luźno) dolegająca, ale jednak bez  tworzenia fałd.

 

Okrywa włosowa

 

Jakość włosa

Prawidłowa okrywa włosowa owczarka niemieckiego to twardy włos z podszerstkiem. Włos okrywowy powinien być możliwie gęsty, właściwie twardy i dobrze przylegający. Na głowie włącznie z wnętrzem uszu, na przednich częściach kończyn, łap i palców nieco dłuższy i gęściejszy. Na tylnych częściach kończyn włos przedłuża się, aż do stawów śródręcza wzgl. do stawów skokowych, na tylnych częściach ud tworzy umiarkowane portki.

 

Umaszczenie

Czarne z czerwonobrązowym, brązowym, żółtym do jasnoszarego podpalaniem. Czarne lub szare jednobarwne, z szarymi lub ciemniejszymi przesianiami, czarnym czaprakiem i maską. Dopuszczalne, ale niepożądane są nieznaczne, małe białe znamiona na piersi, jak również jasne części wewnętrzne. Płytka nosowa we wszystkich rodzajach umaszczeń musi być czarna. Brak maski, jasny do rażącego kolor oczu oraz jasne do białych znakowań na piersi i częściach wewnętrznych, jasne pazury i czerwoną końcówkę ogona należy oceniać jako braki pigmentacji. Podszerstek wykazuje lekkie szare ubarwienie.

Umaszczenie białe jest niedopuszczalne.

 

Wielkości / wagi

 

Psy:        Wysokość w kłębie 60 cm do 65 cm

                Waga                       30 kg do 40 kg

 

Suki:       Wysokość w kłębie 55 cm do 60 cm

                 Waga                       22 kg do 32 kg

Jądra

Psy powinny mieć dwa wyraźnie normalnie rozwinięte jądra, które znajdują się całkowicie w worku mosznowym.

 

Wady

Każda odchyłka od podanych powyżej punktów powinna być uważana za wadę, której ocena powinna być proporcjonalna do stopnia tej odchyłki.

 

Wady ciężkie

Odchyłki od powyżej opisanych cech rasy, które znacznie zmniejszają użytkowość.

Wady uszu: osadzenie uszu nazbyt z boku za nisko, uszy kłapiące, tarczowe ustawienie uszu, uszy nie sztywne.

Znaczne braki pigmentu.

Znaczne wady w ogólnej zwartości.

 

Braki zębowe

Wszystkie odchyłki od zgryzu nożycowego i wzoru zębowego, o ile nie chodzi o wady dyskwalifikujące (patrz dalej).

 

Wady dyskwalifikujące

a) Słabe usposobienie, psy agresywne i słabe nerwowo

b) Psy z wykazana „ciężką dysplazją”

c) Monorchidy i kryptochidy oraz psy z wyraźnie nierównymi wzgl. skarłowaciałymi jądrami

d) Psy ze zniekształconymi uszami wzgl. wadami ogona.

e) Psy zdeformowane, ułomne

f) Psy z brakami zębowymi:

    1 raz przedtrzonowiec 3 i inny ząb, lub

    1 kieł, lub

    1 przedtrzonowiec 4, lub

    1 trzonowiec 1 wzgl. trzonowiec 2, lub

    łącznie 3 lub więcej zębów.

g) Psy z brakami żuchwy:

       tyłozgryz większy niż 2 mm

      przodozgryz 

      zgryz cęgowy w całym obszarze siekaczy

h) Psy niedorośnięte, lub przerośnięte o więcej niż 1 cm

i) Albinizm

j) Kolor włosów biały (także przy ciemnych oczach i pazurach)

k) Włos kosmaty (długi, miękki nie ściśle przylegający włos okrywowy z podszerstkiem, chorągiewki na uszach i kończynach, puszyste portki i puszysty ogon z tworzeniem chorągiewki u dołu)

l) Włos długi (długi, miękki włos kryjący bez podszerstka, najczęściej dzielący się na środku grzbietu, chorągiewki na uszach i kończynach i na ogonie).

on

1. Kopf head 2. Nacken neck
3. Unterkiefer lower jaw 4. Oberkiefer upper jaw
5. Hals neck 6. Widerrist withers
7. Rücken back 8. Lenden loin
9. Kruppe croup 10. Keulen thigh
11. Hinterhandwinkelung rear angulation 12. Sprunggelenke hock
13. Pfote paw 14. Vordermittelfuß pastern
15. Ellenbogen elbow 16. Oberarm upper arm
17. Schulter shoulder

Owczarek niemiecki

Rys historyczny

Owczarek niemiecki, owczarek alzacki - jedna z ras psów należąca do grupy psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich).

 

Kiedy w Europie Środkowej rozwinął się ruch kynologiczny, a jednocześnie rozwój miast pociągnął za sobą wzrost przestępczości, zrodziło się zainteresowanie psem służbowym. W Niemczech utworzono związek, którego celem było popieranie hodowli psów owczarskich, w których widziano dobry materiał na psa służbowego do potrzeb wojska i policji. Związek ten nazywał się Phylax. Jednak nie istniał on długo

Po ośmiu latach działalności Phylaksu powstał nowy związek, utworzony przez rotmistrza Maxa von Stephanitza. Związek ten powstał 3 kwietnia 1899 roku. W tym dniu rotmistrz von Stephanitz i jego przyjaciel Artur Mayer byli w Karlsruhe na wielkiej ogólnokrajowej wystawie hodowlanej. Uwagę ich zwrócił jeden z psów. Obaj od dawna interesowali się rodzimymi owczarkami i znali ich użytkowość, lecz nigdy nie spotkali tak doskonałego osobnika. Był to typ pierwotny, silny i sprężysty, wytrzymały i inteligentny. Zapytany właściciel wyjaśnił, że pies nie został zgłoszony na wystawę, ale jest pracującym owczarkiem o dużych zdolnościach. Pies nazywał się Hektor Linksrhein. Von Stephanitz i jego przyjaciel znaleźli w tym zwierzęciu ucieleśnienie swych cichych marzeń.

Na tej wystawie przyjaciele załozyli Zrzeszenie dla (hodowli) owczarków niemieckich (Verein fur Deutsche Schäferhunde) zwane w skrócie SV (Schäferhundverein). Von Stephanitz kupił Hektora do swej psiarni w Grafrath i nadał mu imię Horand von Grafrath, rejestrując go pod numerem 1. w księdze hodowlanej owczarków niemieckich. Tak pojawił się na arenie kynologicznej protoplasta rodu owczarków. Horand był istotnie psem opatrznościowym i decydującym o jakości całej rasy.

Właściciel, psa opisał go słowami:"Horand ucieleśniał dla entuzjastów rasy spełnienie ich najdroższych marzeń. Był to pies, jak na te czasy, duży (61 cm), o potężnej budowie, pięknych liniach i szlachetnej głowie. Był silny i sprężysty, jak stalowy drut. Jego wspaniałej budowie odpowiadał charakter. Horand był cudowny w posłusznej wierności dla swego pana, był prostolinijny i szczery. Miał naturę gentlemana, połączoną z nieograniczoną pasją życia i pracy. Mimo, że nie przeszedł gruntownej tresury w młodym wieku, był przy boku swego pana uważny na jego najmniejsze skinienie. Pozostawiony sam sobie, stawał się skończonym rozrabiaką i niepoprawnym prowokatorem bójek. Zawsze dobrze usposobiony wobec spokojnych ludzi, nieufny, ale nieulękły wobec obcych, uwielbiał dzieci. Jego błędy w zachowaniu były wadami wychowania, nigdy skłonnościami charakteru. Horand cierpiał po prostu na nadmiar niespożytej energii, był szczęśliwy i wniebowzięty, kiedy ktoś się nim zajął - był wtedy najszczęśliwszym z psów."

Od chwili odkrycia Horanda, Stephanitz i jego współpracownicy rozpoczęli poszukiwanie suk, w których występowały elementy zbliżone do tego psa, aby rozpowszechnić typ Horanda. Kiedy takie, po sumiennych poszukiwaniach, odnajdywano i stwierdzano, że są zdolne do produkowania poszukiwanego typu, otaczano je troskliwą opieką, jak również ich mioty po Horandzie. Krytycznym okiem wstępnie selekcjonowano szczenięta tuż po urodzeniu, a końcowa selekcja następowała w wieku, kiedy ich charakter, temperament i budowa mogły być ostatecznie zakwalifikowane.

Hodowlę owczarka niemieckiego budowano na Horandzie i jego potomkach, stosując inbred i ostrą selekcję potomstwa. Nowa krew do chowu wsobnego była wprowadzana przez suki, zawsze jednak pochodzące z użytkowych gniazd pasterskich. W wyniku chowu krewniaczego i upodobań niektórych hodowców do dużych psów, hodowla owczarka przybrała w pierwszym ćwierćwieczu XX stulecia nie taki kierunek, jaki obrali założyciele rasy. Około 1925 roku psy tej rasy, jako całość, stały się wysokie, kwadratowe i niezgrabne, brak im było tego wdzięku i płynności ruchów, które były nadane przez Stephanitza jako ideał. Notowano ponadto coraz więcej wad charakteru oraz mnożyły się braki w uzębieniu. Rotmistrza i jego kolegów nie cieszył taki stan rzeczy. W roku 1922 SV wprowadził system regularnych przeglądów licencyjnych, na których analizowano i przeprowadzano surową krytykę każdego kandydującego do rozpłodu psa, z dokładnym opisem i poleceniem, jak go hodować.

W roku 1925 doroczna wystawa odbyła się we Frankfurcie nad Menem. Ta data była początkiem nowej ery w hodowli owczarka. Wśród przybyłych szeptano o zwołanej przez prezydenta SV Maxa von Stephanitza konferencji czołowych działaczy, która odbyła się przy drzwiach zamkniętych w przeddzień wystawy.

Na wystawie najpierw oceniono klasę młodzieży, potem klasę psów użytkowych (bez rodowodów), a następnie najważniejszą z klas, otwartą, z której miał być wybrany najlepszy owczarek. Na ring wchodziły wspaniałe okazy, zwycięzcy z poprzednich lat. Podczas kilkugodzinnych oględzin wyeliminowano wszystkie zwierzęta wykazujące choćby najmniejsze braki anatomiczne lub wady charakteru. W finale pozostała nieduża już grupa najwybitniejszych osobników. Po kilku godzinach prezentacji, von Stephanitz podjął decyzję. Zwycięzcą światowym został Klodo von Boxberg, który miał zapoczątkować nową erę w historii rasy.

Część hodowców inbredowała na Klodo von Boxberga, części nie podobała się sylwetka nowego owczarka. Tak powstały wyraźny podział na dwie linie owczarków niemieckich: eksterierowa (wystawowa) i użytkowa (pracująca). Psy eksterierowe mają obniżony zad, łukowaty kręgosłup, silne kątowanie. Nie wykazują też tak silnej pasji do pracy jak ich kuzyni-pracoholicy z linii użytkowych. Owczarki użytkowe mają mniejsze kątowanie, prosty kręgosłup, na ringach nie mają szans na czołowe lokaty, za to zdobywają laury w konkursach terenowych.

Informacje

  • Szata i umaszczenie
  • Czarna podpalana, czaprakowa, wilczasta, ciemno-wilczasta są najczęściej spotykane. Dopuszczalne jest umaszczenie także całkowicie czarne.
  • Popularność w Polsce
  • Jedna z najpopularniejszych ras.
  • Wysokość posłuszeństwa
  • bardzo wysoka
  • Szybkość uczenia
  • bardzo duża
  • Przeciętna długość życia
  • 13 lat
Według klasyfikacji FCI podlega próbom pracy. Mimo iż należy do I grupy FCI nie jest w niej oceniany. Ze względu na ogromną popularność rasy jest oceniany osobno.

Treść pochodzi z projektu Wikipedia.

 

powrót

HOME